Artık Düş Görmeyeceğim Şiiri - Seyrani Göl

Bu gece penceremi kapattım.
Ay içeri sızmasın diye değil
seni getirmesin diye.

Perdeleri çektim,
karanlığı bilerek çağırdım.
Çünkü ışık,
en çok seni hatırlatıyor.

Artık düş görmeyeceğim.
Gözlerimi kapatsam da
içimdeki kapıları kilitleyeceğim.
Anahtarını da
hatıraların dibine gömeceğim.

Bir zamanlar
uyku senin ülken gibiydi;
her gece vizesiz girerdim.
Şimdi sınırlarımı geri alıyorum.
Kalbime pasaport kontrolü koydum.

Adını içimden söktüm bu akşam.
Kolay olmadı.
Bir çiviyi etten çıkarmak gibi
kanıyor ama
çıkmazsa iyileşmeyecek.

Düş dediğim şey
meğer ince bir zehirmiş.
Yavaş yavaş dolaşıp
beni sana bağımlı kılmış.

Artık o zehri içmeyeceğim.
Yastığımı ters çevirdim.
Seni gördüğüm tarafı alta aldım.
Belki kumaş unutmaz ama
ben unutmayı deneyeceğim.

Biliyorum,
bir insan bir anda vazgeçemez.
Ama vazgeçmeye karar verdiği an
içinde bir şey ölür.

Bu gece
bir mezar kazdım içimde.
Üzerine adını yazmadım,
çünkü artık adını anmayacağım.

Seni sevmek
bir yangını avuçta taşımaktı.
Şimdi ellerimi suya batırdım.
Ateş sönmedi belki,
ama artık beslemeyeceğim.

Düşlerimi azad ediyorum.
Geceleri serbest bırakıyorum.
Sana benzeyen bütün hayalleri
tek tek uğurluyorum.

Ve ilk defa
uyumaktan korkmadan
başımı yastığa koyacağım.
Eğer gelmezsen
bil ki kapıyı ben kapattım.

Eğer gelirsen
bileceksin ki artık
içeri girecek yer yok.
Bu bir veda değil.
Bu, kendimi geri alışım.
Artık düş görmeyeceğim.
S.GÖL