Küçük bir kız çocuğu,
Diz çökmüş açmış ellerini yaradanına,
Etrafta ki bakışlar buz tutmuşcasına,
Donup kalmışlar yakarışına,
Herkes ne diler ki bu küçük kız diye dalarken düşünceye,
Başı öne eğik,
Biçareliğini simgelercesine boynu bükük,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Şiiriniz çok duygu dolu ömür bu kadar kısa ve sevdiklerimizden uzak yaşamak çok zor.tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta