Sabah namazını kıldı. Kalktı mutfağa gitti. Buzdolabını açtı, bakındı. Ona buna dokundu. Birini tutup aldı. Sonra vazgeçti.
Şimdi sabah sabah, hanımının her fırsat bulduğunda "hem 'belim ağrıyor yol yürüyemiyorum, biraz kilo vermeliyim' diyorsun hem de durmadan yiyorsun." sözüne bilmem kaçıncı kere muhatap olmanın âlemi yoktu.
Elindekini bıraktı. Dolabın kapısını kapattı ve tam kapıya yönelmişti ki masadaki meyve tabağında elmaların içinde armutu gördü.
Duraksadı. Armut ona bakıyordu o armuta. Kocaman, sulu sulu... Çok da davetkârdı "ye beni" diyordu sanki.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta