9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Zihninin her katmanını, arkeolog gibi kazıyorum,
Hangi anının paslı kilidini kırıp, hangi duygunun dehlizine inmeliyim şimdi;
Düşüncelerinin şifreli haritasında, kaybolmuş seyyahım sanki,
Her bulmaca, başka bir bilinmeze kapı aralıyor,
Ve ben, bu içsel labirentin duvarlarına, kimliğini hece hece yazan o suskun anlatıcı,
Seni çözmek için çıktığım bu yolculukta, kendi benliğimi satır aralarında yitiriyorum.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta