bir zamanlar kusurlarımızı görmezdik
bakışlarımız batasıcaydı öykülü öykülü
tül perdelerin ardında ağustos oynaşırdı
şarkısız kalmazdık arkadaşlarımız vardı
paylaşılan her ses şarkıydı bize
eğri büğrü uzanırdık çimenlere
doğru düzgün sığınmak için birbirimize
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta