Arif olan her an arar içindeki özü...

Suskunluk hırkasını giyen dervişler bilir,
Erenler meclisinde kalp nur ile dirilir.
Hakikat kapıları aşk ehliyle açılır,
Arif olan her an arar içindeki özü.

​Veli olan kul geçer dünyalık hevesinden,
Bir ses gelir derinden kalbin o kafesinden.
Zikir ile yanan can kopmaz hak nefesinden,
Her nefeste Mevla’ya sadık kalmalı sözü.

​Evliyalar izinde yürürken seher vakti,
Gönül bir bağla bağlı, yapmış ezeli akti.
Yedi kat göğe çıkar müminin temiz vakti,
Secdeden kalkan başın nura boyanır yüzü.

​Karanlık gecelerde yanan bir nurlu kandil,
Aşk oduyla yanarsa susar o zaman bu dil.
Dünya malı bir rüya, uyan da gerçeği bil,
Hakk’ın her bir kuluyla baki kalır o izi.

​Adaletin emridir mazluma yoldaş olmak,
Zalimin karşısında dimdik bir aslan durmak.
En büyük ibadettir kalp kırmayıp, kalp kurmak,
Nurdan bir halka gibi birleşir gönül dizi.

​Sabahın seherinde rahmet iner sağanak,
İman ile kurulmuş her kalbe ulu sığınak.
Nefsine gem vuranlar bulur nurlu bir durak,
Yüce Mevla korur ve gözetir daima bizi.

​Dokuz kat göğün üstü sırla dolu bir kapı,
İhlasla yükselmiştir muazzam kutsal yapı.
Hasan'ın elindedir manevi nurlu tapu,
Aşk ile bakan gözün feriyle söner közü.

​Zaman akıp giderken biter ömür baharı,
Aşığın sinesinde dinmez sevda rüzgârı.
İyilikten geçiyor bu dünya kârı, zararı,
Mizanda tartılınca parlar o takva gözü.

​Dokuzuncu kapıda teslim olur tüm ruhlar,
Erenler diyarında biter derinden ahlar.
Güneş doğunca söner o karanlık sabahlar,
Işık olur süzülür her bir canın o gizi...

Hasan Belek
Akçay