Arif Doğramacı Şiirleri - Şair Arif Doğr ...

Dedesinden öğrenmişti
O da
Babasından
Şahin kahya idi
Dedeleri
Babası

Ah
Ne kadar
Pişman oldum
Bakir çoban olmadığıma

Ramak kalmıştı ki

Delirdi deliler
Umarım
Tarih tekerrür etmez
Suskun kalma
İnsansan
Tıkanıktı

Ölmeden de dinler
İnsan mevlidini
Tanrıya açılır
Kucak dolusu dost elleri
Dün
Ayağına post olan

Tohumlar
Uçuşur
Önceleri rüzgarında
Gençlik
Ve
Çılgınlıkları gibi

Tanrım
Okadar gizledin kendini
Aracıların işi kıyak
kulların
Bunalıma girdi
Şeyhin bile kapısında

Gece ışıkları
Öldürmüş
Limanda yakamozları
Bir tekne
Bağlanmış sımsıkı
Oğuldu adı

En ağır keder
Bir gülücük kadar
Kısa
Yaşamı zorlaştıran
Sonsuzdan sorumlu
Tasa

İlişkilerimiz köklü
Eskiye dayanır
Onlardan
Afgan tazısı
Bizden
Kangal

Bu gece
Azdı yine
Deli yalnızlığım
Tutuklamaya çalışıyor beni
Atacağım denize
Yüzerse yaşar