Arefe Şiiri - Mustafa Alp

akşam çöker, içim kara dumanlı
sokaklarda bayram kokusu canlı
her yüz güler, her bakış umut dolu
benim içim susar bu gece

yıllar geçti, içimde sızı kaldı
her hatıra bağrımda kor gibi yandı
unut dedim, dilim kendine kandı
ben unutmam, yanar bu gece

annem gelir rüzgar gibi uzaktan
bir ses iner yüreğime duadan
yıkanırdım sabun kokan o sudan
şimdi içim donar bu gece

kapı önü bekler eski ayakkabım
çocuk kalbim yarınlara koşardım
şimdi kendi yarama yorgun kaldım
sevinç içimden kaçar bu gece

mezar yolu taş kesilmiş suskun
her adımda çoğalır içimde yokluk
arefe bu, kalbe çöken bir yorgunluk
giden geri dönmez bu gece

sofralarda eksik bir sandalye var
kimse sormaz, içim yanar her an dar
gülüşler solar, susar içimde bahar
bir yanım hep ağlar bu gece

ey hayat, ne bıraktın bana söyle
aldıkların yetmedi mi böyle
bir bayramı çok mu gördün söyle
benim payım keder bu gece

arefe derler, geçilir yarına
ben takıldım dünün hatırına
bazı yollar dönmez ilk anına
yitip giden çağırır bu gece

yine de bir dua düşer dilime
belki merhem olur derin içime
umut kırık olsa da geceme
ben de yanar, susar bu gece

sabah olur, bayram gelir derler
herkes sarılır, yüzlerde güller
ben de gülerim, saklarım izler
ama içim kalır bu gece