Ardından yazdıklarım. Şiiri - Hüseyin Özcan

Unutmak ne mümkün seni ey sevgili,
Yokluğuna hasretim hiç bitmiyor,
Anılar,hatıralar gözümün önünden hiç gitmiyor.
Zaman her şeyin ilacı derler lakin,
Hastalığın ta kendisiymiş meğer.

Sensizlik,
Karanlık bir kuyuda yalnız kalmak gibi,
Böyle yaşamak ölümü özletiyor.
Ben şimdi sana hasretin sürgünün deyim,
Sılasına hiç kavuşamayan gurbet kuşları gibi,
Kırık kanatlarımla nereye uçtuğumdan hebersiz,
Bir dervişin etrafında dönen semazenler gibi,
Gözüm kapalı,gönlüm yaralı döner dururum.
Şimdi,
Sen gitmeden önce,seni gülümseten şeyleri yapıyorum,
Tekrar gülümseyen gözlerini hayal etmek için.
Bedenin benden ayrıldı ama,
Ruhun hep yanıbaşında,hissediyorum.