Ardıç ağacı gibiyim,
Çirkin müstesna ve yalnız.
Devamsız kaldım yine,
Spritüel bir ayinde.
İki ve daha fazlası mor mürekkep,
Ses ile susku arasında dokuz ışık.
Beni zemherine al,
Ayaz tarafına.
İnsan en çok kendine muhalif,
Sevişirken alaza bir zanda.
En çok rüzgarları seviyorum,
Bu bir ayrıntı,biliyorum.
N’olursun,
Bir daha gelme.
Kayıt Tarihi : 31.03.2026 23:15:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
