Benliğimi çağırıyorum gizlerimi önüne sere sere
sarkaçlar vurduğunda çıkan her yankıda
zamanın kıskacı beliriyor, boğuluyorum
yarı yolda bırakıyorum birilerini; senden kalan kırık kalp
kimsenin olamıyor, her geçen gün küçülüyorum
Zihnime sürrealist şüphelerle atılan her fırça darbesi
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




duyguların entellektül bir dille harika bir şiire dönüştüğüne tanık oldum. Tebriklerimle
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta