Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şiirin şekil yönünden kalitesi daha ilk bakışta dikkat çekiyor.Uyaklar konusunda neyse ne de...Özellikle ölçü konusunda hece sayısı arttıkça risk almak da güçleşir.Şiirde 14'lü hece ortaklığına dönük yazma pratiğini bu anlamda başarılı buldum.
Kendine özgü bir dil kurarak aşk sorunsalından dolayı başa gelenlerin deşifre edilmesi çok ustalıklı.
Şiirde yaşam ana konusuyla ilintili nesnel saptamalar da gerçeğe vurgu yapmak anlamında oldukça tutarlı duruyor.
Beğenerek okudum bu güzel şiirini.Sayın KESKİN'i kutluyorum.
Nicelerine.Erdemle.
ŞARKI GİBİ ŞİİR İŞTE BU SAYIN HOCAM BİLMEM KAÇ KERE OKUDUM BAYILDIM MEST OLDUM O KADAR AKICI DUYGULARLA YAZMIŞSIN Kİ ÇAPRAZ UYAK O KADAR VE KALEMİN ASALETİ VURMUŞ DİZELERE OKURKENDE DERİNDEN YARALADI BENİ NE YALAN SÖYLEYEYİM GÖZLERİM DOLDU EN KALBİ İÇTENLİKLE ALKIŞLIYORUM
Ustaca yazılmış etkili güzel bir şiir ellerinize yüreğinize sağlık Ercan dostum
Şarkı sözü tadında sevgi dolu sımsıcak bir şiir.Sevgiliye sitem etmeye bile kıyamayan naif bir yürek. Ve ondan dökülenler. Kutluyorum sevgili Ercan Keskin.Hüzünlü dizeler.Neylersiniz, hüzün şiirin mayası değil midir çoğu zaman?...
yüreğine sağlık,,tebriklerimle
Çok güzel olmuş tebrik ederim..
Antoloji demek deniz demek. ucu bucağı belli olmayan bu denizin neresinde güneş parıltısı bir yakamozla karşılaşacağınız belli olmaz. Yeter ki antolojiyi takip edin. İşte güneş parıltısı bir yakamoz sayın Ercan Keskin-in sayfasına asılmış. Doyumsuz bir şiirle karşı karşıyayız.
Şair hedefi tam kalbinden vurmuş. Şirddeki sözlerin yürek sesi olduğu nasıl da belli. Bize bu şöleni hazırlayan şaire teşekkür edip şiirin zevkine varmak kalıyor. Bu sihirli kalem hiç susmasın. binlerce tebrik şairim. tabi ki *10* da benden. başarılar adınız ile anılsın. İzninizle defalarca şiiri okuyup ezberleyim:)
DÜNYANIUN SEKİZİNCİ HARİKASIYDI. DİLLERDEN DÜŞMEYECEK ŞARKIYDI.
Fantazi şarkıların içeriği gibi ama bir kale gibi sağlam dörtlük kurmanız şiir sanatına düşn ve özen gösterdiğinizin koca delili...başarınız bir yıldız olarak parlasın-saygılarımla
Önüme eğik başım, gözlerimde yaş ile;
Serap peşinde koşup kendim de şaşıyorum!
AŞK, AYRILIK, SEVGİ, , HÜZÜN haha başka nasıl anlatılabilir ki... Müthiş bir şiirdi. Şiir beni bende alıp çoooook uzaklara götürdü. kendime geldiğimde gözlerim yaş içinde kalmıştı. Hasretten burnumun direği sızladı ya... Nasıl şiir bu böyle.
BEN KENDİMCE BESTELEYİP MIRILDANMAYA BAŞLADIM BİLE
ŞİİR DEDİĞİN ŞTE BÖYLE OLUR
Tebrikler Ercan Bey. kaleminiz hep böyle güzel yazsın. Sayfaya sadece sevgilerimi değil gözyaşlarımı da bıraktım.
Uzun zamandan beri böyle nefis bir şiir okumamıştım. Günün şiiri değil ayın şiiri olmalı. Zaten çapraz kafiye düzeni ile giden bütün şiirler enfes oluyor. Koşmalar genellikle 11 li heceyle yazılır. ve çapraz dörtlükle başlatılır. şimdi koşmanın 14 lü heceyle yazıldığını düşünelim. ne kadar harika olur değil mi. Dört kıtanın dördü de çapraz kafiye kurgulu olduğuna göre bu şiir dört ayrı koşmaya kaynaklık eder. şiirin sanat yönü kuşkusuz tartışılmaz değerde. Benim düşüncerme göre bu şiir SEZEN AKSU/nun dilinden okunmalıdır. Minik serçenin sesi bu şiirin büyüsü ile bir araya geldiğinde ne harika olurdu değil mi.
Bu gün olmasa yarın besteciler kapınızı çalar şairim. Tebrik ederim Süper şiiri
**********YILDIZLI 10..........
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta