Arafta kalma Şiiri - Kemal Tekir

Karma…
Ne bir ceza, ne de bir ödüldür aslında, yalnızca ektiğinin biçtiğinle buluşma hâlidir.

Dün attığın adımların, söylediğin sözlerin, niyetinin izleri bugününde yankılanır.

İnsan, kendi kaderinin sessiz mimarıdır.
Arafta kalmak da bir karmadır belki; kararsızlıkların, ertelediğin yüzleşmelerin, seçmekten kaçışlarının geri dönüşüdür.

Her düşünce bir tohum, her davranış bir iz, her niyet bir yön çizer ya karanlığa ya aydınlığa…

Ve zaman, hiçbir şeyi unutmaz.
Ruh bilir aslında neyin doğru olduğunu, ama nefs çoğu zaman hesabı erteler.

Oysa karma, ertelemez…
Ne eksik bırakır ne fazla yazar.
İnsan, kendine ne yaptıysa onunla karşılaşır.

Ama bu bir kısır döngü değil, bir uyanış çağrısıdır.
Fark ettiğin an, sorumluluğu aldığın an, yeni bir yol başlar.

Geçmişin yükü hafifler, çünkü bilinç karmayı dönüştürür.
İyilikle, merhametle, adaletle atılan her adım karanlığı çözer.
Ve insan, kendi ışığını kendisi yakar.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi