Araf Şiiri - Adressiz Mektuplar Adsız

ARAF
Gitmek nere, kalmak nere?
Söyle bir kere,
insan kaç kez ölür
aynı yerde kalbiyle sürgünken?
Ya kendimi götürmesem hiçbir yere,
acıya yerleşsem,
yokluğunu ev belleyip
adını her gün biraz daha kanatsam…
Ya da gidebilsem,
olmadığın bir yere değil,
hiç var olmadığım bir hâle…
Sen,
o eski sesinle yine çağırsan adımı,
bir yanlışta, bir kırık hecede,
ben yine tanısam seni…
Ruhumda yeniden açsam
o elif kanadımı;
tek harfle doğrulup
bin defa secde etsem yokluğuna…
Hazandayım;
dallarım tutunmayı unuttu,
yapraklarım seni beklerken sarardı.
Hassas bir mizandayım;
bir söz daha gelse
dağılırım.
Kaynar bir kazandayım;
suskunluğum taşarsa
adın yanar,
ben küle dönerim…
Gitsem mi,
ardımda bıraktığım ben
beni affeder mi?
Kalsam mı,
içimde büyüyen bu yangın
bir gün beni benden alır mı?
Arafın neresi sen?
Gidişimin mi adısın,
kalışımın mı yarası?
Ne vazgeçebildiğim,
ne tutabildiğim…
Ama her seferinde
içimde yanan tek hakikat.
Kim ne derse desin,
iki lafın ikisi de sensin…
Biri dudaklarımda kanayan sus,
biri kalbimde
hiç sönmeyen bir yangın…

@dressiz mektuplar✍️✍️@dsız..
Zeynep