Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bizim de annelerimiz üç aşağı beş yukarı aynı idi Mehmed bey kardeşim. Ama artık onlar yoklar. Zira ebeveynlik görevlerini ifa edip ebediyet yurduna göçtüler. Ben zaman, zaman anamı ve babamı rüyamda görüyor sanki yaşıyorlarmış gibi sohbet ediyorum. Onları çok özlüyorum ama ahiret yurduna göçmeden de onları dünya gözüyle bir daha göremeyeceğimi de biliyorum. Allah gani ,gani rahmet eylesin.
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta