Annem Duy Sesimi Şiiri - Erdin Şallıel

Geceler acımasız olsa da,
İnsanlar kadar canımı yakmıyor...
Aynı gecelerde ağlamak istiyorum, boğazım düğümleniyor.
Sessiz feryatlarda duyduğum hep tek, iki hece:
Annem!

Yalnızlığa uzanan, çaresiz ellerimle seni arıyorum...
Annem! Başımı yaslayacak, beni kucaklayacak,
Beni anlayacak kimsem yok, Annem!
Ben çaresizim, annem...
Gücüm kalmadı artık!

Yalanlar dile getiriyorlar,
Ben yalanlara alışamadım...
Duymak istemiyorum artık, Annem!

Çocukluğumu da aldılar benden...
Ben, karanlıklarda çıkmaz yollarda kayboluyorum.
İnsanlığımı unutmak istemiyorum,
Ama gücüm kalmadı artık, annem!

Duy sesimi, sana yalvarıyorum!
Beni bir çocuk gibi...
Rüyalarımda yine sev, beni...

Annem...
Artık dizlerimde kalmadı dermanım,
Ayakta duramıyorum...
Sessiz feryatlarımla harmanım,
Kendime gelemiyorum!

Kalbim kırık... Dilim suskun...
Ben, yalnız... Yıkılıyorum!
Gecem gündüze karıştı artık,
Her an kan ağlıyorum!

Yazdığım satırlarda öksüzüm...
Bir başıma yazıp, yaşıyorum!
Sensiz, dermansızım...
Kokunu çok özlüyorum!

Başımı omzuna yaslayıp, annem...
Seninle yeniden huzur bulmak istiyorum!
Annem...
Başımı yaslayacak, beni kucaklayacak,
Beni anlayacak kimsem yok, yok annem!

Geceler acımasız olsa da,
İnsanlar kadar canımı yakmıyor, Annem!
Duy sesimi, sana yalvarıyorum!
Beni bir çocuk gibi...
Rüyalarımda yine sev, sev beni annem...