Annem Annem
İki yaşındaymışım öksüz yetim ve kardeşsiz kaldığımda. Büyütemem diye annem evlatlık vermiş beni de diğer kardeşlerim gibi. Bilmeden büyümüşüm evlatlık olduğumu.
Dönülecek yollara giden evlatların bile ardından gözyaşı dökerken anneler, nasıl kıymış nasıl dayanmış benim annem bu dönülmez yola gönderdiğinde. Kızıp küsmüşüm sakladıklarına.
Yıllar sonra buldum kardeşlerimi ve bizi evlatlık veren annemin mezarını. Sefaletle yaşamış öldüğündeki gibi. Evlatlarını kurtarmış olmanın huzuru çökmüştü toprağına ya da bana öyle gelmişti. Her birimizin bir başka annesi vardı başımızda bekleyen, canındanmış gibi
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta