Annem Şiiri - Serpil Koçar

ANNEM

Sen gittiğinden beri
Yapayalnızım ben, annem.
İçimde adı konulamayan bir boşluk,
Hiçbir şeyle dolmayan bir hasret var.
Gittiğin gün yüreğim acıdı;

Ne zaman aklıma gelsen, gözlerim doldu.
O günden beri kalabalıklardan kaçıyorum,
Yalnızlık bile seni hatırlatıyor bana.
Anılarımız düşüyor aklıma durmadan.

Sözcükler boğazımda düğüm düğüm,
Konuşamıyorum kimseyle.
Sesin çınlıyor kulağımda,
Gülüşün dokunuyor ruhuma.

Seni düşündükçe
Hep o gün geliyor aklıma, annem.
Gittiğin günden beri çok yalnızım.
Yerini hiçbir şey doldurmuyor,
Güzel meleğim.

Bu acıyı paylaşamıyorum kimseyle;
Yokluğun bana ait,
Benimle birlikte büyüyor.
Tükeniyorum anne, çok yoruldum;
Sensiz bu hayatta
Sanki hükümlüyüm.
Hasretin içimi yakıyor

Gelmeyeceğini bilmek kanatıyor kalbimi.
Dönüşü olmayan bir yolculuğa çıktın,
Bizi bırakıp gittin.
Sessizce yasını tutuyorum hâlâ,
Kimseler bilmeden.
Söyle anne,
Geçecek mi bu yangın?

İnsan çaresiz kalınca
Duaya sığınıyor.
Her gece Allah’a yalvarıyorum,
Rüyalarıma gel diye.
Gel anne, ne olur gel;
Öp, okşa bu kızını.

Kimse dolduramıyor yokluğunu,
Çok canım yanıyor.
Toprağını öpüp okşamak
Agrıma gidiyor,
Ellerin yerine soğukluk değiyor avuçlarıma.

Fotoğraflarına bakıyorum sonra;
Kokun, gülüşün,
Ellerinin sıcaklığı
Yeniden çöküyor içime.
Verdiğin emekler cennetin olsun annem
Hakkını helal et bana,

Melek yüzlü, cennet kokulu annem.
Gözlerim kapalıyken bile
Varlığını hissettiriyorsun.
Seni özlemek,
Seni sevmek…
Hayatımın en kutsal hatırası

Ellerim boş,
Sözlerim eksik kalıyor anne.
Sesim göğe yükselirken
adını anıyorum her gece.
Sen cennetteyken,
Ben burada
Seni sevmeye devam ediyorum.
Hakkını helal et bana annem,
Ben seni
dualarımda yaşatıyorum.