Hep aynı çocuk ağlıyor,
Uzakta boğuk boğuk..
Sonra yanına annesi geliyor.
Annesi göğsünden çıkardığı ceviz parçacığıyla,
Çocuğunu besliyor, çocuk susuyor.
Bir daha annesini görmek istediği zamana kadar,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta