İstasyon Şiiri - Mehmet Ali Ortakcı

İçim üşür
İstasyona girerken
Buz keser her yerim
demir yolu derken
Ağlayan analar gördüm
el sallarken
tren yürür Koşar anne
Yavrusuna veda eder
Göz yaşını silerken
Ne annenin özlemi sığar raylara
Ne de gözyaşıni alır vagonlar

Kopar gider bir çocuk bilinmeze
Ne annenin kokusunu kalır tuzlukta
Nede anlayışını bulur
Sevip sarıldığı kızda
Gurbet deyip geçme
Yaşamak zordur
Hasretin boyunduruğunda
Satın alabilir mi hiç birşey
Bir annenin gözlerini
Verebilir mi en içten
sevkat ve sevgisini

Yıllar neler alır
Neler götürür insandan
Güneş batar Gül solar
Zaman geçer şu akar
Çocuk döner yurda
Döker gozyasini
Annem der
Sarılır mermer taşa