Anne Ben Üşüyorum Şiiri - Keşfi Çamaşuvi

Çare, içindeymiş çaresizliğin.
Meğer yoklukmuş var eden
İnsanlığı merhameti sevgiyi...
Depremler parçalarmış meğer
Taşlaşmış kalpleri gönülleri...
Ve alıp gidermiş en sevdiklerini.

Ne kadar zor değilmi
Kaybetmek en değerlini
Kayıp gitmişken hayattan
Tutup beklemek en derinde
Tutup beklemek ellerini ellerinde...

Bilmezdim bilemezdim...
Meğer çığlıkların en acısı en sessiz olanıymış.
Meğer dağları taşları yerinden oynatan ne acılar varmış
Ve bu acılar ki düştüğü yeri yıkıp, duyulduğu yeri yakarmış.

Hangi cümle tessellimiz olsun ki bilmiyorum
Yüreğim daralmış, çaresizim en çaresiz ağlıyorum...
Evim sımsıcak demli çayım yanımda Anne Ben üşüyorum...