Anne bekle beni Şiiri - Ali Yücel

Sofraya bereket serpiştiren ellerin,
Hüzün ekip gitti yüreğimin bozkırına,
Rüyaların gerçekliğinde sen,
Hayatın yalanlığında ben,
Kalakaldık özlem diyarının uçsuzluğunda.
Şimdi hangi yakarışla gözyaşı akıtayım,
Yada kendimi nasıl avutayım,
Evimizin eşiğinden uzaklaşıp gitti,
Altında cennet taşıdığın ayakların.
Bomboş evin, bomboş odasında,
Boşluğa düşerken gözlerim,
Elemler yağmalarken ruhumu her gece,
Anne, oğlum deyişini özledim.

Ardına düşsem hülyalarda,
Düşlerimde koştursam yalın ayak,
Gölgem gölgene değse bir lahza,
Bir durak bulsa yüreğim soluklanacak.
Nasırlı avuçlarım göğe döndüğü vakit,
Dudaklarımdam dökülür adın,
Titrek ve mahçup dudaklarımdan,
Kanatlarını yayıp sonsuzluğa yükselen kadın,
Her gece hayaline dalınacak,
Her gün ağlanacak kadar harikaydın.
Ansızın dünyaya kapandığında gözlerim,
Açıldığında bir mahşer sabahına,
İçimde yanıp duran hasretinle,
Ve kor olan özlemimle sana geleceğim,
Bir dilek dileme hakkı verirse mevlam,
Seni, yalnızca seni dileyeceğim,
Anne, cennet serinliğinde bekle beni,
Anne, bekle beni,
Geleceğim.