Anne Şiiri - Selcuk Arısoy

Tüm sıkıntılarına rağmen içinde taşıdığın emanetin ağırlığını,
Hiç hissettirmedin içindeki en küçük yüreğe.

Varlığı sıkıntı verdiği zaman çektiğin acıları, akıttın damla damla yeter ki gelmesin ona, en ufak bir zarar diye.

Her saniye, saat ve ay büyüttün içinde, kendi şefkat, merhamet ve sevginle.
Seni başkalaştıran o varlığa, varlığını bağışladın anne!

Sonra en acılı, sancılı zamanda boncuk boncuk akıttın tüm sıkıntılarını Rabbinden aldığın emirle.
Ve teslim oldun sen de o mucizeye anne!

Öylece...

Duyunca sonra sesimi,
Yükseldi bir melek kalbinden şükürle.
Varlığınla her zaman yanımdayken ve büyütürken içimdeki çocuğu,

Yokluğunla yetim bıraktın anne!

Kalakaldım ne yapacağını bilemez bir halde.
Ve keşkeler sardı dünyamı;
Rengim keşke, sesim keşke, hayallerim keşke...
Yokluğun bu kadar mı acıtırmış anne!

Bu kadar mı eksilip, çaresiz kalırmış insan.
Varlığına varlık katıp, yokluğunda tekrar var edecek olan gelince aklıma;
Kalktım ayağa ve varıp huzuruna yalvardım,
Huzurla donatsın ebedi varlığını diye, anne!