Anne Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

ANNE
Fevzi Emir Yılmaz

Bu sabah bir tuhafım, anne.
Tabağı önünden alınmış,
Önlüğü yakasında kalmış,
Elinde kaşığıyla neye uğradığını
Şaşırmış bir çocuk gibiyim.

Gözlerim dolu dolu, anne.
Yağacak bir bulut gibiyim.
Ne sen varsın yanımda,
Ne de kardeşlerim var.
Kaybolmuş bir umut gibiyim.

Yüreğim terliyor, anne;
Bu başka bir yorgunluk.
Ne yüzüme gülen var,
Ne gözyaşımı silen var.
Tutulmayan sözler gibiyim.

Çaresizlik içindeyim, anne.
Uzandığım eller yalan,
Yürüdüğüm yollar yalan,
Sarıldığım beller yalan.
Sulara yazılmış bir roman gibiyim.

“Neredesin?” diye soranım yok, anne.
“Nereye gidiyorsun?” diyenim yok.
Gözleri kapıda olanım,
“Aç mısın, tok musun?” diye
Soranım da yok…
Sanki seninle gömülmüş gibiyim.

Birazdan gece olur, anne.
Sana sarılmadan uyumak,
Kokunu almadan uyanmak,
Sensizliğe dayanmak zor…
Yurtsuz, yuvasız kuşlar gibiyim.

Çıkıp da gel artık, anne;
Yoksa… yoksa ben geleceğim.
Sana söz, sana yemin:
Hiç sözünden çıkmayıp
Yine çok seveceğim.

Sana söz, sana yemin, annem;
Hiç sözünden çıkmayıp
Yine çok seveceğim, anne…
Anne… annem…