Anlatamıyorum.. Şiiri - Yahya Kaydul

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.

Şehir uyur, ben uyanık kalırım,
Kime bu nazım, kime bu sitem?
Her gece kendimi yerden alırım,
İçimde hiç bitmeyen bir matem;
Görmezsiniz.

Yüzüme gülen o aynalar yalan,
Maskeler ardında bir yabancıyım.
Dosttan geriye bir avuç yalan,
Kendi evimde bile kiracıyım;
Bilmezsiniz.

Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapalı,
Rüzgâr bile benden yana esmiyor.
Gönlümün bahçesi dertle kapalı,
Dilim sussa da sızım kesmiyor;
Duymazsınız.

Göğsümde daralır uçsuz bucaklar,
Gök çökse üstüme, yer kabul etmez.
Vefasız kollar, sahte kucaklar,
Bu yorgun başımı kimse gözetmez;
Gelmezsiniz.

Kelimeler vardı, hani derman olan?
Hepsi birer birer sırtımdan vurdu.
Bir ömürdür benden geriye kalan,
Yalnızlık gelip başucuma durdu;
Çözmezsiniz.

Gözyaşım aksa da rengi bellisiz,
İçimde bir nehir tersine akar.
Gidiyorum işte, sessiz, izsiz,
Bu yangın sadece düştüğü yeri yakar;
Sönmezsiniz.

Artık ne söz kaldı ne de bir heves,
Sitemim dünyaya, sitemim size.
Boğazımda düğümlenirken son nefes,
Muhtaç etmem kendimi bir tek söze;
Anlatmıyorum