Anlatamadım Şiiri - Yücel Özkü

ANLATAMADIM
İçimde anlatamadığım bir şeyler var,
adı yok, cümlesi yok.
Sözcükler yarım kalıyor boğazımda,
nefesim ürkek,
dilim suskun,
yüreğim dar bir odaya kapatılmış gibi
dört duvar üstüme geliyor.

Türküler dinliyorum,
belki bir ezgi taşır diye derdimi.
Her dizede seni arıyorum,
her kelimeye adını sürüyorum
ama nafile…
Yazdıklarım bana bile dokunmuyor artık,
acı o kadar derin ki
kâğıt yetmiyor, ses yetmiyor,
ben kendime yetemiyorum.

Yollarım değişiyor,
şehirler ezberimi bozuyor
ama ben kalabalıkların ortasında
kendi yalnızlığıma çarpıyorum.
Ruhum darmadağın,
toplasam elimde kalıyor.
Zaman geçiyor diyorlar,
geçiyor evet
ama benden eksilterek.

Mevsimler değişiyor,
bahar geliyor, kış gidiyor
içimdeki acı yerinden kımıldamıyor.
Aynı noktada büyüyor,
aynı yerden kanıyor.
Ben her gün biraz daha susuyorum,
acım konuşuyor.

Bilmiyorum nasıl anlatılır bu hal,
belki de anlatılmaz.
Bazı yaralar söze gelmez,
insanı insanın içinden alır
ve sessizce bırakır geriye
sadece ağır bir kalp
ve geçmeyen bir özlem.

Yücel ÖZKÜ
12 Ocak 2026/04:58