Hayat kısa, bir anlık...
Ama yüzyıllardır
Birbiriyle kavgalı
Işıkla karanlık...
Ve insanlar üç kısım
Aydınlar, ayılanlar
Bir de gözleri açık
Mışıl mışıl uyuyanlar
Her aydın bir oyunbozandır
Bundan böyle sevilmez pek
Katranımsı gecelerde
Çünkü aydınlar aydınlatır
Arar, bulur, araştırır
Karanlığa alışkın gözlere
Çoğu zaman dokunur,
Rahatsızlık verir, kamaştırır
Her aydın aydınlatır
Mumdur, çaredir, çıradır
Ağlayana mendil,
Mazlumlara dildir
Çöllere Dicle,
Kuraklığa Fırat’tır
Avrupa’ya Tuna,
Afrika’ya Nil’dir
Kâh Biruni kâh Sokrat’tır
Almandır, Çinlidir, Arabi’dir
Karanlık çağı kapatan
Aristo’dur, Farabi’dir
Yıldız odur,
Işık odur, kandil odur
O Dekart’tır,
Kant’tır, Galilo’dur...
Yitirilmeden
Bir değerin kıymetini
Kim anlar
Gündüz anlaşılmaz,
Zira karanlıkların
Görünmeyen
Güneşidir aydınlar...
Speyer, 11.1.2008
Mesut ÖzünlüKayıt Tarihi : 11.1.2008 06:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Çok teşekkürler Ufuk Beycim. Selam ve saygı ile.
TÜM YORUMLAR (2)