Biliyorum, yine anlaşılmayacak.
Bir uçurum kenarında duran yaşlarım,
Hayat, tüm ihtişamıyla darbelerken ürkek ruhumu,
Yapayalnız kalmışken, hayattaki tek umidim olan bir kafeste,
Bildim artık hiç kimse, ruhuna bir yudum su serpmeyecek.
Acıların, yakarışların, benden öte olan benliğimin,
Ötelerimde, beni öldürüyor olması,
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta