Bana rağmen der, her daim benciller.
Nerden bulmuş bilinmez bu özgüvenler.
Kuşkular zehirler coşar vehimler.
Zindana çevirir acınmak silah edinir.
İki ucu keskin bıçaktır, önce kendini keser.
Sevgi açlığı ama doygun bir mide.
Solgun bir hayat oluşur her daim içinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta