Hayat böyle işte,
Bir gün bakarsın silinmiş adın,
Ne izin kalmış ne anın,
Kimler dolmuş boşluğuna, sessizce.
En yakının sandığın,
Bir sabah uyanınca en uzağın olmuş.
Eller, sokaklar gibi soğumuş,
Bakışlar anlamını yitirmiş birden.
Yüzler maskelerle dolu, hepsi yabancı
Gülüşler, içi boş ezber gibi, kahkahalar sancı.
Ve hakikat,
Bir rüzgâr gibi çarpar yüzüne
Ne sıcak, ne tanıdık.
İşte o an anlarsın,
İnsan yalnızca kendine dostmuş meğer
Kendi suskunluğuna sığınan
Kendi yarasını saran,
Ve içindeki boşluğu
Kimselere söylemeden taşıyan.
Tülin K.
Oooo Carashin OoooKayıt Tarihi : 14.06.2026 14:54:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
