Anlamsızca Şiiri - Leyla Durmaz

Anlamsızca yürüdüm sokaklarda,
Gölgem bile benden kaçıyordu.
Bir rüzgar vardı, adı yoktu,
Ama içimdeki boşluğu sürüklüyordu.

Anlamsızca baktım aynalara,
Yüzüm tanımadığım bir yabancıydı.
Gözlerimde biriken sessizlik,
Kendi yankısını bile duyamıyordu.

Anlamsızca sevdim, kırık bir kelimeyle,
Hiçbir dile sığmayan bir çığlıkla.
Kalbim, anlamı olmayan bir harf gibi,
Kağıda düşmeden siliniyordu.

Anlamsızca sustum,
Çünkü sözlerim bile beni terk etmişti.
Ve o sustukça büyüyen boşluk,
Belki de en gerçek anlamdı.