Sana dokunduğumda,
dünya birden saçmalığını unutuyor.
Gökyüzü boş bir aynayken,
senin gözlerin anlamı yeniden çiziyor.
Evet, biliyorum,
hayatın bir nedeni yok,
her şey kaygan bir taş gibi
ellerimizden kayıp gidiyor.
Ama dudakların,
o kısacık anlarda,
koca evreni ayakta tutuyor.
Belki biz yalnızca
hiçliğe direnen iki bedeniz
ama o direniş,
sana sarıldığım an
her şeye bedel oluyor.
Ve anlıyorum, sevgilim,
aşk dediğimiz şey
hiçliğe karşı açılmış
en insanca başkaldırı.
Aşk
Kayıt Tarihi : 20.9.2025 11:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!