Anlamadık Şiiri - Mesut Tütüncüler

Hayat, ilimle can bulup,
Bir ustaya çırak olup,
Zanaatı ele alıp
Söze gönül kondurmakmış.

Acziyetine bakarak,
Can içre can diz çökerek,
Nefisten kalbe akarak,
Alev gibi söndürmekmiş.

Sırrı çekip de göndere,
Mana yükleyip kadere,
Hak, leş kalemi makbere
Huşu, arife vermekmiş.

Hakkı hakkıyla övsek,
Canan da olurduk; sevsek,
Aşk, ölmeden evvel ölmek
Resule Maşuk görmekmiş.

Perdeler ardında alem,
Arama boşa bir dönem,
Kaldırmadıkça muallim
Cahilden uzak durmakmış.

Kim mağluptu kim muzaffer?
Kimde zehir ne panzehir?
Bir yanda nur bir yanda kir.
Bir safta mime varmakmış.