İnsan yorulur...
Hiçbir şeye değmez sandığı
o küçük acılar birikerek
bir ömrün ağırlığına dönüşür.
Koşamıyorum artık
kaçan yılların arkasından.
Peşinden sürüklendiğim hevesler
el vermiyor;
yaşam zamanın buğusuyla
ağırlaştıkça ağırlaşıyor.
Anladım ki:
Hayat, büyük lafların değil,
küçük susuşların toprağıdır.
Büyüdükçe daha az konuşur
daha çok içine çekilirsin.
Ama yine de...
Bir çocuğun gülüşünde,
bir dostun omuz başında,
bir esintisinin serinliğinde
hayatın güzel durduğunu fark edersin.
Geç de olsa öğreniyorsun:
Değmeyeni çoktur hayatın;
ama değen,
bir ömrün yorgunluğuna bedeldir.
Kayıt Tarihi : 4.12.2025 21:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!