Vefa göstermeyene sabır göstermenin boşluğunu anlamak yıllarımı aldı
Ardından, anlayamamanın nasıl bir duygu olduğunu anladım...
En başıboş kelimeleri söylemek lazım geldiğinde susmayı bildim ilk önce
Akabinde kusmak gerekirken nefretimi, bağrıma taş basmayı...
Önce, gözler yangın yeri misaliyken ağlamamayı öğrendim
Sonra, dağlanırken yüreğim ağlayamamanın ne demek olduğunu
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta