Ne çabuk unutuyor insan...
Ne olduğu önemsiz,
Her insanı, her anıyı, her sevdayı...
Kısaca unutuyor işte insan zamanla,
Daha dün gözlerimi kapatıp
Resmini çizebiliyorken,
Şimdi gözlerini zar zor hatırlar olmuşum
Eskiden ezbere bildiğim teninin her zerresini
Şimdilerde hatırlayamıyorum bile
Belki de yaşlanmışımdır.
Seninleyken zaman hızlı geçiyor diye şikayet ederdim.
O iş hiç öyle değilmiş aslında
Seninleyken zaman hızlı geçiyormuş ama ömürden gitmiyormuş meğer
Şimdi sensizken de zaman hızlı geçiyor
Ama bu sefer ömrümden yiyor geçen zaman.
Belki sensiz her günüm
Ömrümden bir sene çalıyor.
Bedenime yansımıyor belki ama
İçten içe yiyor ruhumu sensizlik
Bazen değer mi senin için bunca olup biten diye
Düşünüp duruyorum
Şu an aklında var mıyım yok muyum
Daha bunu bile bilmiyorum
Belki de çoktan başkasını kalbine almışsındır.
Kafanı yastığa koyunca tavana bakıp
Bir başkası için gülüyorsun belki de
Yığınla belirsizlik
Bu bitiriyor insanı aslında
Biliyorum zaman insana ne gösterir bilinmez
Belki bir gün gerçekleşir tüm umutlar
Ama ben o belkiler içinde ölmek istemiyorum
Anla beni ey sevgili...
Kayıt Tarihi : 9.04.2020 03:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!