"ankara Ve Sen" Şiiri - Zeynep Koçar

"ANKARA VE SEN"
Ankara geceleri sustuğum yerdi eskiden,
Şimdi her sokak, sen diye konuşuyor içinden.
Bir insan bir şehri nasıl bu kadar değiştirebilir?
Sen gittin, Ankara bile soğudu gözlerimden…

Gece olunca daha çok çöküyor hasretin yüreğime.
Bir sigara dumanı gibi dağılıyorsun ciğerime.
Unutmak dediler, nasıl unutur insan söyle;
Bir ömrü emanet ettiği gözleri bir kalemde.

Artık Kızılay'ın ışıkları vurmaz oldu yüzüme,
Bir hüzün çöker şimdi gecenin en kör düğümüne.
Ayaz iner omzuma Ulus yokuşlarından,
Bir yalnızlık geçer geç vakit otobüs duraklarından.

Bazen diyorum ki;
Keşke seni bu kadar sevmeseydim,
Bu şehri senden ibaret görmeseydim.
Şimdi baktığım her yerde biraz sen varsın.
Bir bankta, bir şarkıda, bir çay bardağında sen varsın.

Hatırlıyor musun?
Bir keresinde "Gitsem bile unutmazsın beni.” demiştin.
Ben gülüp geçmiş, sarılmıştım sana çocuk gibi.
Şimdi yıllar geçse de aynı cümle kulağımda;
Meğer sen giderken bile haklıymışsın sevgili.

Ve bilir misin?
Ankara geceleri serttir, üşütür adamı.
Ama hiçbir ayaz yıkamadı senin yokluğun kadar canımı.
Çünkü ben seni sadece sevmedim sevgilim,
Ben seni ömrüm sandım.
Sen ise gidip beni yarım bıraktın bu şehrin tam ortasında...

15. 05.2026