Ankara Ulucanlar'da Gece Voltası

Ulucanlar’ın soğuk betona sinmişti gençliğimiz,
Ankara Kalesi’nden baksak bütün şehir bir zindan.
Saman Pazarı’nda çay içerik, ceketimizin yakası kalkık,
Biz bu kentin en gaddar, en belalı sevdalılarıydık o zaman.

Dikmen’in yokuşunu tırmanırdık fırtınaya karşı,
Cebimizde be beş kuruş para, ne arkamızda bir dayı.
Ankara’nın ayazı ciğerimizi sökerdi de ban mısın demezindik,
Biz seninle öğrendik sokaklarda adam gibi yaşamayı.

Kızılay’ın göbeğinde patlarken yalnızlığın bombası,
Ben seni bir kutsal emanet gibi saklardım koynumda.
"Ölmek var, dönmek yok bu yoldan" derdin bana,
Oysa ölüm bile hafif kalırdı senin o yalan sevdanda.

Eski Gar’ın önünde durduk bir zifiri karanlıkta,
Kara trenin çığlığı yırtıp geçti başkentin gecesini.
Sen herif, o dumanlı trenin son vagonuna binip de,
Hiç mi sızlamadı için, sattın gittin iki yıllık emeğimi!

Şimdi Hacı Bayram avlusunda bir başıma volta atarım,
Gözlerim çizik çizik, sigaramın izmariti yakar parmaklarımı.
Ankara biliyor ya, ben bu kentte çok barikat kurdum,
Ama senin bu kahpece gidişin gibi hiçbir şey vurmadı beni.

Kapanmadı bu dosya,faili meçhul kalmayacak bu aşk!
Ankara’nın kışında büktüm boynumu sanma sakın.
Sen ellerin kollarında sahte saadetler ararken,
Benim ahım patlayacak ensende, yakın ulan, çok yakın!