Nasıl unuturum seni,
Nasıl koparım senden,
Büyüdüğüm, okuduğum şehir.
Bir gecekondumuz vardı
Yeşiltepe'nde,
Mutluluğumuzu acımızı paylaşan
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Çok duygusal, çok içten, çok lirik!..
Ankara ve Ankara'nın sarıp kucakladığı sımsıcak, Ankara aşığı bir yürek.
Yokluğun çilesini sindirmiş; yokuşların dikliğini, yoruculuğunu sezdirmiş dizelerinde.
Ankara gibi gelişmiş, büyümüş, olgunlaşmış bir şiir sevdalısı gönül erbabı.
Haline şükretmeyi, bulduğuyla yetinmeyi içselleştirmiş, böylece huzuru, memnuniyeti benliğinde yeşertmiş bir ruh insanı...
Dost!
Ankara'da, Ankara'nın yakınlarında gidecek yer de kalmadı artık.
Uzaklar hep yakın oldu, içerilerde kaldı. Uzaklar yakınlaştıkça içleri doldu.
Şimdi Ankara kendinden olanı daha da uzaklara atmak zorunda kalıyor, büyüdükçe, serpildikçe, genişledikçe...
Hem uzakları yakın, hem yakınları uzak ediyor artık..
Hayırlısı be şiir yürekli insan!..
Sevgi ve saygı rüzgarları esenliğiniz, sayfalarımızda göz iziniz olsun efendim.
Dostça ve sağlıcakla kalınız.
Hikmet Çiftçi
31 Ocak 2013
'GERÇEK DOSTLAR BİRLİĞİ'
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta