Ankara Şiiri - Gülhan Meşe

ben ağırım ankara'ya
ankara zaten ağır
sevda başlı başına ağırdır ya yerinde
senin sevdanla sensizken ankara'da
eziliyor insan
unutamadığı bir çift gözün,bir gülün,bir gülüşün altında
böylece ankara'yız seninle
ayaz kesiyor ruhumuzu
üşüyorum ve üşürsün biliyorum
yanıyorum ama yanmadın hiç
yandıkça seni yakıyorum
çünkü biz değiliz artık
denize bakan evler değiliz
bir şarkının nakaratı,bir yılsonu gösterisi
bir filmin mutlu sonu değiliz
dalıp sevişmedik vişne bahçelerine
neşeye denk gelmedim hiç gözlerinde
sofrana bal koymadım çalıp kovanlardan
dudaklarında şekere hiç rastlamadım
ne bir ne biz değiliz artık
ya da yasına sadık kuğular değiliz
aşkı tutamadık heybemizde
zaten çok acı bu şehir tüm bunlar olmak için
her sevdanın yerinde ağırı gibi
her gerçek acıdır ya biraz
insan acı gerçeklerde gömülüyor
sen de biliyorsun
can yanıyor ama çıkmıyor
biliyorsun
biz seninle hayal olamayacak hatta kuramayacak kadar acıyız
acımız ankara’dan eskidir
timur'un fillerinden,halide edib’in kaleminden eskidir
sonumuzu sen en neşeli halinle yaz sevgilim
ama bana bırakırsan bu işi
biz bir sabah ezanı,bir oyunun son perdesiyiz seninle
bahçemizde umuda dair hiç çiçek yetişmiyor
hatta sanki bir şehirlerarası otobüs sessizliği çökmüş üstümüze
sıcak denizli memleketler hayalimiz
ama ruhumuzu ankara’ya kaptırmış gidiyoruz