Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
çağrısız gelmeler ri bilirim üstat çağrız gelmelerin gidişi zor olur eline kalemine yürğine sağlık
Şimdi,
Bir yalnızlık rüzgarı vurur saçlarıma,
Dudaklarımdan dökülür acı ezgiler.
Çağrısız gelir hüzün kuşları bahçeme,
Çağrısız gider.
TEBRİKLER GÜZEL MISRALARIN İÇİN TEŞEKKÜRLER.
'... nerdesiniz ey sevgililer/ eski sesleriniz...' Ses eskir mi gerçekten? Eğer eskirse neden yalnızlık rüzgarı vurur saçlarınıza?
... Bunu ikimiz de biliyoruz. Ama, yine de hayatın kalıplarından taşıramayız kendimizi... Oysa, eski olan kalıptaki hayatlarımızdır, sevgilinin sesi değil...
... Yoksa korkakmıyız ne?...
Eski sevgililerin de yüreği eziktir sanırım;
bir başka balkonda...
sevgiyle kalın...
mehmet kuvvet
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta