Anılar. Şiiri - Tuncay Aytaç

Yalnızlık sularında kulaç kulaç çırpınışlar,
Sureti kara gecenin içinde tek başına haykırışlar.
Bir selam yollasam gecenin demine,
Biter mi iç çekişlerim, biter mi tekrar ölüp dirilişlerim.
Ah benim geceye ait düşlerim, ah benim acıya sessiz sessiz gülüşlerim.
Anılar sayfasına yazacağım bir şey yok artık,
Sararmış sayfaları, kabuğu yırtık.
Hasreti sırtlayıp omuzlarımıza yola revan olduk biz,
Ardıma taktım gölgelerimi gidiyorum sessiz sessiz.
Masum değilim çocuklar gibi, günahım çoktur,
İblis olmasam da, melekte değilim ki ,
Şaşar beşerim.
Yağan kar eriyor inceden ince, sıradanlığımı süslüyor sıradan bir gece.
Hafif bir hüzün tortusu dilimin ucunda,
Üşüyor gözlerim, yaşları avucumda.
Acıyı sevmiş olmalıyız, mutluluğun gölgesinde,
Umutlar kalmış hep masallar ülkesinde.
İlkelerimiz vardı hayata dair, kalacak bilirim ayaklar altında öldüğüm gece.
Yaşanması gerekenler yaşanır durur,
Hiç bitmez gözlerde benliğe yön veren gurur,
Olsa da kiminde yamalı bir ceket, bazısında kürkten samur.
Ey hayat, gözlerde ki bakışa bir iz bırakırsın,
Kiminin içinde kor gibi ateş.
Her sabah yeniden doğsa da güneş,
Kiminde bir umut, kiminde loş bir hüzün.
Güzelin ahı dokunur öze, güzelliktir ki bu,
Gelir hep gôze.
Yürekte olmadan düşermi mısralara,
Sevgiden dem vuran aşık bir başka vurur saza.
Kış güneşi gôzlerin bir başka olur bakışı,
Isıtır gönülleri, onun bahçesinde açar umut gülleri.
Baharda yağan yağmurlar taşırır nehirleri,
Akar deryalara bendini aşarak.
Tuncay Aytaç