Andayım Şiiri - Zeki Kaymakcı

Hasret, acı, ıstırap ben bunların eşiyim
Bana güneş hiç doğmaz hep gecenin beşiyim
Derde çıkan yolların hem sonu hem başıyım
Her rüzgarda savruldum baksana dört yandayım
Adım adım ölüme yaklaştığım andayım…

Gece gündüz durmadan gidiyorum bitmiyor
Gönlüm koşmak istiyor ayaklarım gitmiyor
Öyle uzun bir yol ki nefesimde yetmiyor
Veysel’in bahsettiği çift kapılı handayım
Adım adım ölüme yaklaştığım andayım…

Ne yangınlar çıkıyor kalpteki közlerimden
Var mı beni anlayan yazdığım sözlerimden
Usul usul toprağa düşerken gözlerimden
Gözyaşıma karışan üç beş damla kandayım
Adım adım ölüme yaklaştığım andayım…

Erciyes dağındaki erimeyen kar benim
Vuslata ulaşmamış o talihsiz yar benim
Var içinde yok olan yoklukta ki var benim
Antalya, İzmir, Samsun, Edirne de Van’dayım
Adım adım ölüme yaklaştığım andayım…

Mutluluk nedir sorsan bilmiyorum ne derim
Kahkahamda duyulur ürkütücü kederim
Daha kaç yıl sürecek güldürmeyen kaderim
Azrail’e gönüllü teslim olmuş candayım
Adım adım ölüme yaklaştığım andayım…