Anam Şiiri - Can Yiğitler

Nasıl anlatayım bilmem ki seni
Şu gönül bahçem de gül benim anam
Dokuz ay karnında taşıdı beni
Dünyaya geldiğim yol benim anam

O öğretti Ağlamayı gülmeyi
Hiç bitmedi üzerimde emeği
Bana göre yüce Hakk’ın meleği
Dünyaya tutunduğum dal benim anam

Çok gece gözüne uyku girmedi
Beşiğe beledi ninni söyledi
Adım adım yürümeyi öğretti
Düşerken tutunduğum el benim anam

Yaramazlık yapınca bazen döverdi
Doğru yanlış nedir onu gösterdi
Basıp bağrına yine severdi
Şefkat kucağında kol benim anam

Yıllar geçti aklar düştü saçına
Çile gam yükünü attı içine
Rastlamadım benzerine eşine
Arı peteğinde bal benim anam

Garip canım anam uludan ulu
Ondan gelip geçer insanlık yolu
Anam bir insan ben insanoğlu
Cennet ayağında kul benim anam