Gecenin en koyu yerinde uyandım.
Aklıma yine sen geldin.
Bütün hayallerimde adın kaldı.
Her yerde varsın,
ama içimde olan
yalnız eksikliğin.
Sonra her şey
sana dönüştü.
Her adımda sen vardın.
Kime baksam,
bir yanı sana benziyordu.
İnsan bazen
olmayan birini bile
her yerde görüyormuş.
Yoktun zaten.
Yine de yoksun.
Olsan da
yokluğun,
içimde bir karartıya dönüştü.
Kapı kapandı.
Anahtar içeride kaldı.
Ben dışarıda kaldım,
kendime bile dönemeden.
Belki de hiç olmayacaktın.
Ama buna rağmen
gönlümün en savunmasız yerinde
sessizce dolaşıyorsun hâlâ.
Mesafeler uzaklaştıkça
daha çok yakınlaşıyorsun.
Bu nasıl ayrılık, bilmiyorum.
Yoksan da
gölgen yanımda.
Yarım da olsa...
Bir gün
iki yabancı gibi karşılaşacağız belki.
Göz göze gelip
hiç konuşmayacağız.
Sen yabancı,
ben yabancı.
Ve ben,
yine duygularımla
baş başa kalacağım.
mesakin-21/05/2026
Me SakKayıt Tarihi : 21.05.2026 16:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!