Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Anadolu anam bacım yarım
Damarımda ki kanım
Canımdan koparamadığım
Yekpare canparçam karım.
Saygılarımla, gül yüreğin hep yeşil kalsın. Çok hoş.
Okudukca şiirin her satırını adım adım dolaştım Anadoluyu..O kadar sıcak o kadar yürekten yazılmış ki şiir aldı beni götürdü Anadolunun bağrına,tazeledi Anadoludaki yaşamımı..yürekten kutluyorum şairi..eline sağlık.
Yamacına vurdum Anadolum
Kıraçtı topraklarım.
Taş,kaya fırlamış yağmış
Anadolum.
Gökyüzü kahve,siyah
Yamacına vurdum Anadolum,
Çocuksu yüreğim yalın
Naylon papuç
Ellerim morarmış soğuk,
Ulu Çınar ağaçlar
Gölgesinde dur.
Anadolum.
Kapısındayım mağaralar
İninde yarasa,Baykuş
Ağılında koyunlar nöbette
Çoban kardeş nerede?
Anadolum.
Sen gel çoban kardeş sen gel
Devedikeni mantar
Közleme of anam
Hatırındamı şimdi
Tandır da ekmek.
Badvalda,kARTOPİ kaldı.
Kumpir oldu şimdi dillerde,
Anadolum.
Çağır gelsin Anama
Selam duram
Ellerimi uyuşmuş
Kartaneleri Şalında
Namazgah incili Tülbenti.
Körpe yüreği uslu uslu esti.
Ebengümeci,Madımak
Anam kokar
Elleri toprak.
yamacına vurdum.
Anadolum,Anadolum.
tebrikler,,Anadoluyu ne kadar güzel anlatmışsınız,,kutluyorum yüreğinizi,,
Anadolu yüreğinde bir gül senin
harikasın anlam çok derin çok.
o anadolu ki bağrında sevenler sevdalılar yatar tebrik
Ebengümeci,Madımak
Anam kokar
Elleri toprak.
yamacına vurdum.
Anadolum,Anadolum. '
Aman aman çok zeki, çok yiğit, zıpkın gibi bir sevda şair benim sevdamı da yazmış...Humuslu bir şiir yürekten gıpta ile kutluyorum...bu şiir daha çok okurum ben...teşekkür ederim..
ilhami
TEBRİKLER EFENDİM.TAM PUANLA SELAM VE DUA.BİZİM ORTAKTA KUMPİRİ PEK SEVER.
Anadolum
Yamacına vurdum Anadolum
Kıraçtı topraklarım.
Taş,kaya fırlamış yağmış
Anadolum.
Gökyüzü kahve,siyah
Yamacına vurdum Anadolum,
Çocuksu yüreğim yalın
Naylon papuç
Ellerim morarmış soğuk,
Ulu Çınar ağaçlar
Gölgesinde dur.
Anadolum.
Kapısındayım mağaralar
İninde yarasa,Baykuş
Ağılında koyunlar nöbette
Çoban kardeş nerede?
Anadolum.
Sen gel çoban kardeş sen gel
Devedikeni mantar
Közleme of anam
Hatırındamı şimdi
Tandır da ekmek.
Badvalda,kARTOPİ kaldı.
Kumpir oldu şimdi dillerde,
Anadolum.
Çağır gelsin Anama
Selam duram
Ellerimi uyuşmuş
Kartaneleri Şalında
Namazgah incili Tülbenti.
Körpe yüreği uslu uslu esti.
Ebengümeci,Madımak
Anam kokar
Elleri toprak.
yamacına vurdum.
Anadolum,Anadolum.
Yuksel Akcum
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
--------------------
Bu şiirin hikayesi:
Kartopi: yöresel dil patates
Badval: Kiler kış erzaklarının saklandığı yer.
Devedikeni: Doğuanadoluda yakacak için kullanılan bitki kökü.
eksiklerim varsa arkadaşlar yardımlarınızı beklerim.
bir yol Anadoluya yolculuk yaptım kendimce.
******
EMEMĞİNE YÜREĞİNE SAĞLIK CANIM ARKADAŞIM ..
Çağır gelsin Anama
Selam duram
Ellerimi uyuşmuş
Kartaneleri Şalında
Namazgah incili Tülbenti.
Körpe yüreği uslu uslu esti.
Ebengümeci,Madımak
Anam kokar
Elleri toprak.
yamacına vurdum.
Anadolum,Anadolum.
NE GÜZEL ANLATMIŞSIN ANADOLUNUN O İNSAN KOKUSU ..HAS İNSANI VE YAŞAM I ESTİ GEÇTİ DİZELERE GELDİ ..
YANİ ÖYLE İÇTEN ÖYLE SAF VE TEMİZ ..
ANADOLU İNSANIMIZ ..
SAĞOL .. ŞAİR YÜREĞİN SUSMASIN .. TAM PUAN
Kaleminiz dert görmesin, yüreğinize sağlık. saygılarımla
güzel bır anlatım anadolu anlatılmakla bıtmez ama şiiri açarsak sahıfelerce anlam cıkar selam ve saygılarımla
selami
Bu şiir ile ilgili 31 tane yorum bulunmakta