Tarifsiz bir acı çöktü üstüme.
Zemheri ayında içim kanıyor.
Dağ olsa erirdi, bu tür ölüme.
Kucağımda nice ocak sönüyor.
Ana, baba, evlat hepsi bir anda.
Toprak oldular şu bahtsız bağrımda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler Abdulkadir bey, başarılarınızın devamını dilerim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta