Ana Çığlığı Şiiri - Dursun Özden 3

ana çığlığı

gök gürledi-dağlar çöktü, zonguldak yasta, kara gün-iç yangın
soma'da kanayan acı çığlık ve yitik zaman, o derin toplu ölüm

kazdağı'nda truva yiğidi hektor ve akbelen’i; nazım ustaya sor
kuvvacı analar direniyor-insan iklimi değişiyor, her nefes ölüm

"ben bir kızılçamım, tek başıma-bir yaşıma, ben bir ormanım
hürüm-bin yaşıma" ana vatanda-ata tohum, can kutlu köyüm

kurdun-kuşun-karıncanın ve kam anaların çığlığı yankılanıyor
dağlarda, çağlarda ve tüm coğrafyalarda, o benim-sesi gürüm

dış kargaşa-iç savaş, bomba-kör kurşun-çelikten iş makinaları
yaşlı dağları-genç yürekleri delen, gelişmiş silahlar, son sürüm

davul sesi geliyor çok uzaktan, bacası tüten yörük obalarından
seferberlik zamanı-cenge çağırıyor bizi-baksı analar, güm güm

yitik sanatın bilinmeyen sırrı, gezgin çelebi, o ibn-i batuta kim?
coğrafyanın atası strabon izi-tüm, piri reis ile ölüm, kör düğüm

kam zamanı, tam zamanı; anaerkil hafızamızın asaleti, adaleti
anadolu bacıları hüdavent, ahilik sofrası sebil, kıymetli, begüm

şian-van, baykal’dan balkan'a, tuva'dan tuna'ya, çin'den maçin’e
asya'dan amasya’ya, turfan’dan turhal’a uzanır, tan kızılı göğüm

balkan ereni gülbaba ile demirci baba; çeliğe su veren, kızıl koru
son cemde-semada semah dönen pirim-azığı bir kitap-bir dürüm

aygölü'nde afandi, akşehir'de hoca nasrettin komikti-mizah yolu
kana kana içilen, o kanayan ölüm, ağız dolusu gülen, ak gülüm.

dursun özden