Ana Can Şiiri - İlyas Söylemez

Bilirim cefalar çektirdi kader.
Hastalığa yenik düştün anacan.
Olamadım çare derdine meğer.
Hastalığa yenik düştün anacan.

Kalmadı takatin gücün tükendi.
Şu zalim hastalık senden gitmedi.
Ne yapsam elimden bir şey gelmedi.
Hastalığa yenik düştün anacan.

O hassas tenine değmek ne mümkün.
Ömrünün sonuna yazıldı öykün.
Yormuştu sırtında ağırdı yükün.
Hastalığa yenik düştün anacan.

Narin bedenini yıprat,tı illet.
O yorgun gözlerin verdi işaret.
Haberin gelince toplandı millet.
Hastalığa yenik düştün anacan.

Kaderde seni taşımak,ta varmış.
Aydınlık hayatın geceye kalmış.
Güzel bedenini topraklar sarmış.
Hastalığa yenik düştün anacan.

Sevincim seninle girdi toprağa.
Hissetmiş üzüntüm geçmiş yaprağa.
Bülbüller ağlıyor gelmiyor bağa.
Hastalığa yenik düştün anacan.

O soğuk mezara koydular seni.
Sahipsiz kimsesiz bıraktın beni.
Ocağım senmişsin anladım yeni.
Hastalığa yenik düştün anacan.

Bırakıp giderken titredi içim.
Üşüdü bedenim kalbim o biçim.
Işığım da söndü başladı göçüm.
Hastalığa yenik düştün anacan

Ağladım koyarken mezar taşını.
Gizliden silerdim gözüm yaşını.
Göğsüme sakladım üç tel saçını.
Hastalığa yenik düştün anacan.