Sokaklarda toplarken her gördüğü çalıyı
Sadece düşündüğü evdeki yakacağı
Günlerdir üzüntüsü odun kömür yok diye
Kalbi nasıl dayanır çocukları üşürse
Ana yüreği işte bulur yakar sobayı
Pazar yerine gider toplar yine meyvayı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta